- Prowadzę cichy wewnętrzny dziennik i łączę wzorce.
- Zaśmieję się z nich – ale tylko gdy już przejdą.
- Uczę się w ten sposób, że najpierw pomagam komuś innemu w podobnej sytuacji.
- Analizuję wszystko, aż znajdę „punkt przełomu“.
- Błędy przyznam tylko wtedy, gdy uzna to także ktoś inny.
