Van tijd achter je boeken naar bewijs van leren
Van tijd achter je boeken naar bewijs van leren
Stel je twee studenten voor die zich voorbereiden op een examen. De eerste student heeft de avond doorgebracht met het herhaaldelijk lezen van een hoofdstuk. De tweede deed na het lezen zijn aantekeningen dicht en legde in eigen woorden de belangrijkste verbanden uit. Beiden hebben gewerkt, maar alleen de tweede heeft meteen getest wat hij zonder hulp kan. Studeren begint dus niet met de vraag hoeveel uur je hebt, maar met wat je straks moet kunnen.
Bepaal voor elk onderwerp een resultaat dat je kunt waarnemen. Zeg niet: ‘Ik neem de percentages door’, maar: ‘Ik kan een korting berekenen en het verschil uitleggen tussen een percentage en een procentpunt.’ Bij geschiedenis kan het resultaat zijn dat je de oorzaken van twee gebeurtenissen vergelijkt, bij een taal een gesprek dat je zelfstandig voert en bij een vakopleiding een keuze op basis van een casus.
Onderscheid drie niveaus: je herkent een begrip als je het ziet; je haalt het op zonder voorbeeld; je past het toe in een nieuw voorbeeld. Het gevoel dat iets bekend is, kan prettig zijn, maar is op zichzelf geen bewijs dat je het kent. Het vereiste niveau moet aansluiten bij wat het examen of de praktijk daadwerkelijk van je vraagt.
Doe een korte nulmeting: schrijf drie vragen over het onderwerp op en beantwoord ze zonder materiaal. Zie de dingen die je niet weet niet als bewijs dat je het niet kunt, maar als een kaart van wat je nog moet leren. Kies vervolgens één kennislacune en besteed daar je volgende studieblok aan. Zo wordt ook beperkte tijd omgezet in gericht werk.
Beantwoord aan het einde dezelfde vragen opnieuw of bedenk een nieuw voorbeeld. Werkt je antwoord nog steeds niet, verander dan de manier waarop je de stof uitlegt, niet alleen het aantal keren dat je die leest. Vooruitgang blijkt uit wat je zelfstandig aankunt.