Od ciekawości kulturowej do empatii
Od ciekawości kulturowej do empatii
Empatia kulturowa zaczyna się od pytania, a nie od założenia. Kiedy spotykamy się z innym sposobem witania się, podejmowania decyzji czy wyrażania myśli, pierwsza interpretacja bywa pochopna: „Jest niegrzeczny”, „Nie jest zainteresowany” albo „Tak się tego nie robi”. Taka ocena może odzwierciedlać nasze własne normy, a nie intencje drugiej osoby. Empatia oznacza próbę zrozumienia jej perspektywy i jednoczesne uświadomienie sobie, że nie znamy wszystkich okoliczności.
Nie oznacza to akceptowania każdego zachowania ani udawania, że różnice nie istnieją. Możemy szanować drugą osobę i jednocześnie określić ważną dla nas granicę. Przydatny sposób postępowania składa się z trzech kroków: zauważ różnicę, wstrzymaj się z ostatecznym wnioskiem i dowiedz się więcej. Na przykład po krótkiej odpowiedzi współpracownika możesz powiedzieć: „Chcę się upewnić, czy dobrze rozumiem. Czy ta propozycja ci odpowiada, czy widzisz w niej jakiś problem?”
Zwracaj uwagę także na własne emocje. Zaskoczenie czy niepewność nie oznaczają porażki — to sygnał, że warto zwolnić. Empatia przejawia się w tym, co zrobimy z tym sygnałem. Zamiast etykietować, zadajemy pytanie, które daje drugiej osobie przestrzeń na wyjaśnienie, co coś dla niej znaczy.
Wypróbuj ten sposób także w codziennej, drobnej sytuacji, na przykład gdy ktoś inaczej planuje. Ciekawość pomaga trafniej zrozumieć sytuację niż domysły i pozwala podtrzymać rozmowę w praktyce.