Voor een gewoonte in huis is afstemming nodig
Spreek af wie welke stap uitvoert
In huis besluiten jullie om afval beter te scheiden. Iedereen is het ermee eens, maar de bakken raken vol omdat iedereen verwacht dat iemand anders ze naar buiten brengt. Het probleem zit niet in de waarde van milieuvriendelijkheid, maar in de verdeling van het werk. Voor een gezamenlijke aanpak moet duidelijk zijn: wie doet wat, in welke situatie en wat gebeurt er als diegene niet kan?
Begin het gesprek met een waarneming, zonder iemand te beoordelen. Bijvoorbeeld: de bak zit ’s avonds vaak vol en daarna zetten we verpakkingen ernaast. Stel vervolgens iets concreets voor: zullen we afspreken wie de bak meeneemt als diegene weggaat, en wie die taak overneemt? Geef de ander de ruimte om een drempel te benoemen die je zelf misschien niet ziet. Misschien is de route onhandig of doet diegene al het grootste deel van de andere taken.
Neem ook het onzichtbare werk mee in de afspraken. De voorraad controleren, uitzoeken welke regels gelden en ritten plannen kosten tijd en aandacht. Als één persoon alles organiseert, is alleen het laatste fysieke klusje verdelen misschien niet eerlijk. Verdeel de taken op basis van wat iedereen kan en kom na een proefperiode op de afspraken terug.
Kies voor kinderen of collega’s taken die passen bij hun leeftijd, vaardigheden en verantwoordelijkheid. Vergelijk niet wie de beste persoon is op basis van het aantal milieuvriendelijke taken. Als iemand het niet eens is met een voorstel, probeer dan een kleinere gezamenlijke stap of verander iets binnen je eigen invloedssfeer. Je eigen overtuiging geeft je niet vanzelf het recht om anderen zonder hun instemming taken op te leggen. Het doel is een duidelijke samenwerking die in de praktijk vol te houden is.