Van zelfinzicht naar een eigen test

Verbind de reden, de actie en de manier waarop je die toetst

Laten we teruggaan naar Marek, die tijdens gesprekken met zijn gezin minder met werk wil bezig zijn. Meer aandacht voor zijn relaties is de richting die hij kiest. Eerst maakt hij onderscheid tussen echt dringende verplichtingen en berichten die kunnen wachten. Daarna maakt hij afspraken met de mensen die door de verandering worden geraakt. Het doel mag niet neerkomen op het stiekem verwaarlozen van een werkverplichting of op het eenzijdig bepalen van het gezinsprogramma.

Een test kan er zo uitzien: de komende week legt hij zijn telefoon weg tijdens een afgesproken gezamenlijke maaltijd. Als er een gewoon werkbericht binnenkomt, komt hij daar op een afgesproken moment op terug. Voor een echt dringende situatie maakt hij een aparte afspraak. Aan het einde van de week beoordeelt hij hoeveel pogingen hij heeft gedaan, in hoeverre de gesprekken werden verstoord en of het invloed had op zijn werk.

In het plan moet ruimte zijn om iets te herstellen. Als blijkt dat het gekozen tijdstip samenvalt met een terugkerende verplichting, kan Marek het tijdstip of de afspraak veranderen. Als hij zijn telefoon weglegt maar nog steeds geen aandacht aan de gesprekken besteedt, is alleen zijn telefoon wegleggen niet genoeg. Feedback van zijn gezin kan informatie geven, maar is geen verzoek om zijn inspanning automatisch te prijzen.

Voor je eigen ontwikkeling kun je dezelfde volgorde gebruiken: een belangrijke richting, een concrete situatie, een haalbare stap, passende steun en een moment om opnieuw te beoordelen. Kies één verandering waarvan je de gevolgen kunt volgen. Het doel van de eerste test is niet om perfectie te bewijzen. De test moet je ervaring opleveren waarmee je kunt beslissen wat je behoudt, wat je aanpast en waar je nu bewust geen prioriteit aan geeft.