Co czuję, a co tylko sobie myślę?

Emocja, myśl i zdarzenie to nie to samo

Po spotkaniu mówisz sobie: „Kolega mnie nie szanuje”. To może być twoja interpretacja jego zachowania, a nie bezpośrednie nazwanie uczucia. Możesz czuć złość, rozczarowanie albo niepewność. Inteligencja emocjonalna zaczyna się od dokładniejszego rozróżnienia tego, co się wydarzyło, co czujesz i jak to sobie tłumaczysz.

Spróbuj zrobić prostą notatkę. Zdarzenie: „Kolega dwa razy przerwał mi, gdy coś wyjaśniałem”. Emocja: „Poczułem irytację”. Interpretacja: „Pomyślałem, że nie uważa mojego zdania za ważne”. Taki opis pozwoli ci sprawdzić sytuację, zamiast uznawać pierwsze przypuszczenie za pewnik.

Nie zawsze wiesz, jak dokładnie nazwać uczucie. Możesz zacząć ogólnie: „Jest mi nieprzyjemnie” albo „Jestem spięty”. Potem zastanowić się, czy chodzi bardziej o strach, złość, smutek czy rozczarowanie. Nie musisz od razu znać całego słownika psychologicznego.

Emocje nie są oznaką słabości ani dowodem na to, że masz rację. Są częścią twojego doświadczenia. Uzasadnionej złości może towarzyszyć błędne założenie, a spokojna osoba również może się mylić.

Jeśli nie pamiętasz, co czułeś, spróbuj przypomnieć sobie okoliczności, napięcie w ciele lub myśl, która przemknęła ci przez głowę. Uważaj jednak, by bez dowodów nie dopowiadać sobie dokładnej przyczyny.

Ćwiczenie praktyczne: Przypomnij sobie jedną nieprzyjemną rozmowę. Zapisz trzy krótkie zdania: „Wydarzyło się…”, „Czułem…”, „Zinterpretowałem to jako…”. Dzięki temu zyskasz przestrzeń na trafniejszą reakcję.

Po spotkaniu mówisz sobie: „Kolega mnie nie szanuje”. Jaki jest pierwszy przydatny krok?

Inteligencja emocjonalna w praktyce: zrozumieć emocje i lepiej rozmawiać

Kontynuuj szkolenie

Podaj adres e-mail, aby kontynuować szkolenie.