Eerst luisteren, dan pas uitleggen

Je kind heeft niet meteen een oplossing nodig

Stel je voor dat je kind thuiskomt en zegt: ‘Niemand vindt mij aardig.’ Misschien stel je het meteen gerust: ‘Dat is niet waar.’ Je hebt misschien gelijk, maar uit dit antwoord hoeft je kind niet op te maken dat je begrijpt wat het heeft meegemaakt.

Probeer het in drie stappen aan te pakken. Benoem eerst wat je hoort: ‘Het lijkt erop dat iets je vandaag heeft gekwetst.’ Vraag dan naar de situatie: ‘Wat is er gebeurd?’ Als je meer weet, kun je vragen wat je kind nodig heeft: ‘Wil je het eerst gewoon vertellen, of zullen we samen bedenken wat je kunt doen?’

Luisteren betekent niet dat je het met alles eens bent. Als je kind iemand heeft beledigd, kun je erkennen dat het teleurgesteld is en tegelijk duidelijk maken dat het gedrag niet acceptabel is. Bijvoorbeeld: ‘Ik begrijp dat je boos was. Maar schelden is niet oké.’

Let in een lastig moment ook op je eigen tempo. Een lange preek beëindigt het gesprek vaak voordat je weet wat er echt speelt. Eén rustige vraag kan meer opleveren dan vijf goedbedoelde adviezen.

Probeer niet koste wat kost de stemming van je kind te verbeteren. Alleen al luisteren kan een eerste vorm van steun zijn.

Oefening voor de praktijk: Vat bij de eerstvolgende klacht van je kind eerst in één zin samen wat het voelt. Stel daarna één open vraag. Bewaar je advies voor het moment waarop je weet wat er echt aan de hand is.